ماه من، قصه چرا؟!

آسمان را بنگر،که هنوز، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پر از مهر، به ما می خندد!

یا زمینی را که ،دلش از سردی شب های خزان

نه شکست و نه گرفت!

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار ، دشتی از یاس سپید

زیر پاهامان ریخت ،

تا بگوید که هنوز،پر امنیت احساس خداست !

ماه من قصه چرا؟!

تو مرا داری و من

هر شب و روز ،

آرزویم ، همه خوشبختی توست!

ماه من ! دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن

کار آنهایی نیست ، که خدا را دارند...

ماه من ! غم واندوه ، اگر هم روزی، مثل باران بارید

یا دل شیشه ایت ، از لب پنجره عشق ، زمین خورد و

شکست،

با نگاهت به خدا ، چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود ، که خدا هست ، خدا هست !

او همانی است که در تار ترین لحظه شب ، راه نورانی امید

نشانم می داد...

او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد ، همه زندگی ام،

غرق شادی باشد ...

     ماه من !

                                                                                               غصه اگر هست، بگو تا باشد !

                                                                                                معنی خوشبختی ،

                                                                                               بودن اندوه است...!

ای                                                                                این همه غصه و غم ، این همه شادی و شور

                                                                                              چه بخواهی و چه نه ! میوه یک باغند

                                                                                                 همه را با هم و با عشق بچین...

                                                                                                 ولی از یاد مبر؛

پشت                                                                              هر کوه بلند ، سبزه زاری است پر از یاد خدا !

                                                                                               و در آن باز کسی می خواند ؛

                                                                                               که خدا هست ،خدا هست

                                                                                              و چرا غصه ؟! چرا؟

منبع  

چقدر سخته تو چشای كسی كه تمام عشقت رو ازت گرفته و به جاش یه زخم همیشگی
رو به قلبت هدیه داده زل بزنی و به جای اینكه لبریز كینه و نفرت بشی حس كنی
كه هنوز دوستش داری. چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیوار تكیه بدی كه یه بار
زیر آوار غرورش همه وجودت له شده. چقدر سخته تو خیال، ساعتها باهاش حرف بزنی
اما وقت دیدنش هیچ چیز جز سلام نتونی بگی. چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های
اشك گونه ها تو خیس كنه اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوز دوستش داری

ای آرام دل بی قرارم
 
 در هجرانت چشمهایم باران عشق میبارند
می بارند و می بارند
تا این سوی نا چیزی هم که مانده است را هم از دست بدهند
و در سیاهی دنیای خود جز نقش روی ماه و در عالم خیال تصور نکنند
تو کجایی که دور از تو دل شکسته ام حتی طاقت آهی را ندارد
و من که در غم عشقت میسوزم از حریم حرم پاک این دل که آشیانه عشق توست
پاسبانی میکنم تا در آن جز اندیشه عشق پاکت هیچ جای نگیرد
سینه ی تنگم مالا مال اندوهی تلخ است
در میان سینه ام سوزشی احساس می کنم
گویی این دل است که از سوختنش عطر عشق به مشامم می رسد
وتنم را از عشق می سوزاند
سرا پا همچون دیوانه ای گم کرده راه به دنبال درهای عشق میگردم
تو میدانی این درهای فنا شدن کجاست ؟....
می خواهم در راه عشقت فنا شوم و نابود گردم ....
دل من خدای مهربانی های توست
ای تک ستاره قلبم دلم تنگه برات
کاش باز هم بتوانم تو را ببینم

وقتی تو آمدی و دست نیازت را به سویم دراز کردی ، گفتم 
ــ از قفس چه می دانی ؟ گفتی : آزادی
ــ از تنهایی ؟ گفتی : همزبانی
ــ از محبت ؟ : عشق
ــ از دوستی ؟ : صداقت
ــ از بهار ؟ : طراوت
ــ از سفر ؟ : انتظار
ــ از جدایی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ : ........
باز هم گفتم جدایی ؟ سکوت تو مرا شکست و به گریه انداخت . به
چشمانت نگاه کردم و گفتم بگو ... تو آغوش به رویم گشودی و گفتی :
جدایی ، هرگز ... بی تو من می میرم

گرَم فرشته نام نمایی خدای منی
اگر که کشتی عشقم تو ناخدای منی
اگر که کوه غرورم به زیر پای توام
هزار قصه چو گویم تو ماجرای منی
دلیل بودن و ماندن ?دلیل زندگیم
بدون تو نفسی نیست چون هوای منی
به دردهای غریبی خیال تو مرهم
طبیب درد که نه ... تو خود دوای منی
در این دیار غریبه که کس نه یار کس است
تویی که همنفس و یار وآشنای منی
بریدم از غم دنیا بیا که تنها تو
انیس و مونس این قلب بینوای منی
در اوج قصه ی غربت من از تو می گویم
که علت غم و شادی وناله های منی
اگر که کفر نباشد به نزد آن یکتا
به عالمی بنمایم که تو خدای منی

سلام نفسم . این قلب ناچیزم را با همه وجود به تو تقدیم می کنم ...

دنیا را بد ساخته اند کسی را که دوست داری تو را دوست ندارد , کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نداری و اما کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد به رسم آیین هرگز به هم نمی رسند و این رنج است ‌؛ ظلم است ؛ زندگی یعنی این .....

امشب میان آسمان جشن ستاره ها به پاست
گویی که میلاد یکی از بهترین فرشته هاست
و من به یاد چشمهای پاک تو خیره به ماه نقره ای
یک آسمان زیبایی و همه به هیئت خداست
تو آن وسط در اوج آزادی نشسته ای و بغض کرده ای
قبای نور بر تنت? آری تو دنیایت جداست
چشمان من به مد نشست?دیگر شدم تنهاترین
دنیای من پست و ولی دنیای تو خالی ز هر گونه ریاست
افسوس من هرگز نبودم لایق عشق بزرگ و پاک تو
خوشبخت بودن حق تو فرشته ی آدم نماست